Majówka 2010 (FPP 2017)

Opublikowany: Kwiecień 23rd, 2017 | Autor: | Kategoria: Podróże |
Tagi: , , , , ,
Brak komentarzy Brak komentarzy »

7 lat czekał materiał video z majówki 2010 na publikację aż w końcu usiałem i zmontowałem to w klipie. 7 lat temu pojawił się ten pomysł (na fali reklam FPP). Opowiedzieliśmy w 1.5 minuty o tym co działo się w Zakopanym i przy okazji wyszła niskobudżetowa reklama Coli 🙂

Pełna historia tu:
/2010/05/majowka-2010-zakopane/


Majówka 2016 – rodzina 4 plus

Opublikowany: Maj 8th, 2016 | Autor: | Kategoria: Dziecko, Podróże |
Tagi: , , , , , , , , , , , , ,
Brak komentarzy 2 komentarze »

Nie było nas w Zakopanym od 3 lat!
Dzieci, ciąże, przeziębienia, każdy powód jest dobry aby nie jechać w góry, jednak w tym roku wymówki nie było. Wyjazd zaplanowaliśmy całkiem starannie – kombi, 2 foteliki, łóżeczko turystyczne, wózek z pompowanymi kołami, płaszcze przeciwdeszczowe, wymiana klocków hamulcowych, wcześniejsza rezerwacja … i tak dalej.

Ale od początku.
Tym wyjazdem żyliśmy od marca. Zastanawialiśmy się nad trasą, miejscem, czy dzieciaki wytzrymają – czacha dymi po prostu.
Na początek zmiana klocków w aucie. Tu wyszło kilka rzeczy które nie powinny wydarzyć się na trasie – do uszczelek jarzma dostała się woda, przez co klocki nie pracowały tak jak należy, aż w pewnym momencie przestały odbijać na tylnym kole. Krótko mówiąc felga się grzała. Trochę pracy z odrdzewiaczem, smar do tłoczków i wszystko zaczęło śmigać jak należy.

Automatyczny karmnik dla psa. Musieliśmy zostawić naszego psiaka na kilka dni więc była to konieczność. Może to banalna rzecz dla małego psa ale przy psiaku 15-20kg to nie przejdzie i nigdzie w sklepach typu „Kakadu” takich podajników nie ma. Problem: 5 dni, pies sam na podwórku, brak automatycznego podajnika. Rozwiązanie jest bardzo proste: potrzebna jest rynna, kolanko, kubełek plastikowy, sznurek, oraz sucha karma. Jeśli mamy około 100-150cm rynny, mocujemy ją pionowo tuz obok oryginalnej rynny odpływowej, zakończając wszystko kolankiem. Z góry sypiemy karmę, karma grawitacyjnie spada w dół, całość rynny przykrywamy kubełkiem aby nie doszło do zawilgocenia od góry. Gotowe.


Karmnik dla dużego psa

Karmnik dla dużego psa


Czy to wszystko? Tak, można jechać.
Jasne, można jechać. 2 razy wracaliśmy po zamknięciu bramy, bo zapomnieliśmy czapki i schowka doczepianego pod wózkiem. Trzeba było usiąść, przeżegnać, stopka Jezuska itd. Teraz można jechać.


Startujemy

Startujemy


Ruszyliśmy trasą: Mińsk – Góra Kalwaria – Grójec – Radom – Kielce – Kraków – Rabka Zdrój – Nowy Targ – Zakopane. Ruszyliśmy o godzinie 21.00, dzieciaki szybko usnęły, no i rozpadał się deszcz (warunki idealne po prostu). Przestało padać gdzieś w okolicach Grójca, tam też zrobiliśmy pierwszy postój w celu kontroli kół i hamulców. Pomiędzy Kielcami i Krakowem remonty, więc w nocy ryzyko pomylenia pasów i jazdy pod prąd stało się bardzo wysokie. Zmiany organizacji, rozjazdy, dzielenie pasów, szkoda gadać. W dzień wygląda to w miarę logicznie, ale w nocy, kiedy nie ma nikogo na trasie można się pogubić.
Dojechaliśmy do Zakopanego około 4.00 (czyli z postojami 7 godzin) i postanowiliśmy podziwiać wschód słońca na drodze Oswalda Balzera. To trasa na Łysą polanę i tam też pojechaliśmy. O tej porze roku nie potrzeba tu żadnych łańcuchów na koła, wystarczy nie jechać zbyt szybko bo ilość zakrętów jest dość spora a spalanie w dieslu to jakieś 10-13 l/100km. Przed godziną 5.00 byliśmy na Łysej Polanie, gdzie przywitał nas pan parkingowy i poinformował że dzień parkingu wynosi 20zł. Z tego miejsca najszybciej można dojść trasą na Morskie Oko więc to ważny punkt przystankowy dla podróżujących autem. Przez całą drogę podziwialiśmy wschód słońca, a dzieci były zachwycone widokiem Tatr o poranku. Wróciliśmy do Zakopanego a następnie do Kościeliska i do Willi Aniołówki. Nasza doba hotelowa zaczynała się od godziny 14.00 a była dopiero 7.00 więc Zuza dogadała się że zostawiamy nasze walizki pod recepcją i ruszyliśmy na Gubałówkę. Tak zaczął się nasz poranek:

7 rano w Kościelisku

7 rano w Kościelisku


Dzień 1
Około godziny 8.00 byliśmy pod Gubałówką, z wózkiem, dwójką dzieci i nie po to aby wjechać kolejką. Jeśli ktoś z was wpadł na pomysł pokonania Gubałówki wózkiem z dzieckiem to witam w klubie. Na dokładkę przypominam, że nie spaliśmy od 28 godzin i piliśmy tylko Red Bulla na dwoje. Ruszyliśmy z wózkiem pod górę.
Nasz starszy syn zaskoczył nas bardzo formą bo wyciął jak przecinak i zostawił na w tyle. Ja po 20 minutach byłem już mokry a ludzie jadący kolejką przecierali oczy kiedy widzieli mnie z wózkiem. Nawet baca pasący owce nie mógł się nadziwić co tu robi ta szalona rodzina. Później zaczęły się „schody” więc musiałem nieść wózek z dzieckiem (w sumie jakieś 30kg + graty w wózku) wtedy to po raz pierwszy nogi się pode mną ugięły. Zrobiliśmy postój ale nie dałem za wygraną. Przeszliśmy (na jak mi się wydawało) łagodniejszą stronę z polaną. Ten malutki odcinek zajął mi bardzo dużo czasu, za to mój starszy syn radośnie wchodził pod górę a potem wracał by mi pomagać. Pod koniec tej męki ludzie z radością nagrywali moje podejście i pewnie gdzieś w internecie znajdzie się moje hardcorowe podejście z wózkiem. Będzie beka ale koniec końców doszliśmy!


Gubałówka z wózkiem

Gubałówka z wózkiem


Po tej hardcorowym poranku ruszyliśmy do naszej noclegowi w Aniołówce i w zasadzie od razu położyliśmy się spać. Tym razem nie wykupiliśmy śniadań z tego powodu że Zuza już zaopatrzyła się w sklepie we wszelkie składniki na domowe śniadania. Każdego ranka mieliśmy więc naleśniki, jajecznice a na obiady makaron z kotletami itp.

Dzień 2
Byliśmy już wyspani i wypoczęci na wyprawę na Morskie Oko. Specjalnie na tę okazję zmontowałem własnoręcznie jeszcze przed wyjazdem dostawkę do wózka. Taka dostawka kosztuje ponad 300zł w SMYK-u natomiast ja zmontowałem podobną z kilku części z Leroy Merlin za 140zł. Potrzebujecie tylko:


Dostawka DIY zrób to sam

Dostawka DIY zrób to sam


Jednak po głębszej chwili namysłu, postanowiłem nie targać jeszcze kolejnego balastu i poszliśmy tylko z wózkiem. To chyba był błąd bo Oskar nie trawił prostej asfaltowej drogi. Takie proste trasy są dla niego za nudne i od razu zaczyna marudzić że bolą go nogi. Kiedy się męczył stawał na tylnej osi wózka ale i tak bez marudzenia się nie obeszło więc płacz dzieciaków musiały rekompensować nam widoczki.


W drodze na Marskie Oko

W drodze na Marskie Oko

Z dziećmi na Morskie Oko

Z dziećmi na Morskie Oko


Dojście do celu z dzieciakami zajęło około godziny dłużej niż przewidziany czas na znakach. Przelotnie pokropiło a po drodze oczywiście dziecko musiało się pobawić w zalegającym śniegu gdyż żadnych innych atrakcji dla siebie nie znalazł. To ważna informacja dla rodziców którzy chcą wynudzić marszem po asfalcie swoje dzieci.
Na końcu czekała już największa atrakcja dzieciaków czyli jezioro i kamienne schody.


Morskie Oko maj 2016

Morskie Oko maj 2016


Maj 2016

Maj 2016


Powrót nie należał do przyjemnych. Dzieciaki były już zmęczone i płaczące, dodatkowo rozpadał się grad i spadła temperatura. Resztką sił jakoś udało się dotrzeć do parkingu i wrócić do Aniołówki.

Dzień 3
Na ten dzień plan był inny ale nauczeni doświadczeniem postanowiliśmy uderzyć w jak najmniej nudne miejsce dla 3,5 latka. Wypadło na jaskinię Mroźną w Dolinie Kościeliskiej. Po kawałku nudnej drogi dla dzieci trafiamy na kamienną i stromą ścieżkę prowadzącą do jaskini gdzie jest kasa biletowa. Zapomnijcie o wózku, zaopatrzcie się w nosidełko lub niech dzieci idą na własnych nogach. Nosidełko też nie jest idealnym rozwiązaniem ponieważ są takie chwile kiedy z nosidełkiem musiałem się zwyczajnie czołgać przy szczelinie 50-70cm brodząc po kostki w wodzie. Ze ścian kapie lub leje się woda jest wilgotno i klaustrofobicznie. Dzieci są zachwycone ale mają mokre skarpetki 😉


Jaskinia mroźna z 3 latkiem

Jaskinia mroźna z 3 latkiem


Jaskinia mroźna z nosidełkiem

Jaskinia mroźna z nosidełkiem


Gorzej jest już po wyjściu, tam przywita nas mnóstwo drewnianych schodów a dzieciaki nie lubią schodzić w dół i to przez około 15 minut. Powrót brzegiem potoku też dla dzieciaków może być nudny, za to widoki dla rodziców super.


Schody z jaskini Mroźnej

Schody z jaskini Mroźnej


Dzień 4
Na ten dzień postanowiliśmy uderzyć do doliny Strążyńskiej i wodospadu Siklawica.
Trasa jest lekka i ciekawa dla dzieci ponieważ idziemy pod górkę, jest trochę kamieni, mostów, potoków i kałuży. Ostatni odcinek do wodospadu to kamienne schody, więc dla dzieci jak znalazł. Najlepiej z nosidełkiem lub spacerówką bo niesienie ciężkiego wózka się nie sprawdzi.


Siklawica z dziećmi

Siklawica z dziećmi


Siklawica w dolinie Strążyńskiej

Siklawica w dolinie Strążyńskiej


Siklawica z nosidełkiem

Siklawica z nosidełkiem


Dzień 5
Dzień powrotu w którym Agnieszka wpadła na pomysł aby zaliczyć jeszcze kopalnię soli w Wieliczce. Zanim to jednak nastąpiło musieliśmy się jeszcze zaopatrzyć w komplet oscypków i seropodobnych wynalazków, dlatego też wstąpiliśmy do bacówki:


Bacówka

Bacówka


Po około godzinie od wyjazdu z Zakopanego byliśmy już w Krakowie. Trochę nie wierzyłem w to że uda się nam w sobotę kupić bilety ale na miejscu okazało się że bilety kupiłem od ręki a w ciągu 10 minut weszliśmy już do środka kopalni. Cóż mogę powiedzieć? Jestem pod wrażeniem dwóch sal, niestety ogólnie średnio to musi wyglądać dla naszych zagranicznych gości. Mowa tu o organizacji oraz jakimś takim ogólnym pośpiechu i fabryce wycieczkowej. Grupy się mieszają (polska grupa z zagranicznymi bez tłumacza), przewodnik nie czeka aż wszyscy usłyszą historię jaką opowiada po prostu nawija i leci dalej. W grupie o rozkładzie 90% dorosłych 10% dzieci, trzeba z dzieciakami w zasadzie biegać trzymając je na rękach i szybko zajmować dogodne miejsce bo przecież Niemcy i Francuzi nie ustępują kobiecie z dzieckiem. Nie wiem co myślą o nas Chińczycy ale kiedy na początku widzą rekonstrukcje górników a następnie krasnale i zabawkowego bazyliszka to mogą mieć wrażenie że nie znajdują się w kopalni soli a w powieści Tolkiena i za chwilę pojawi się Gandalf.


Wieliczka - Sala Kazimierza Wielkiego

Wieliczka – Sala Kazimierza Wielkiego

Kopalnia Soli w Wieliczce - Sala św. Kingi

Kopalnia Soli w Wieliczce – Sala św. Kingi


Tu kończy się nasza przygoda, po kolejnych 3 godzinach byliśmy już domu. Dzieci się wyspały my niekoniecznie 😉


Stan licznika tuż przed końcem podrózy

Stan licznika tuż przed końcem podrózy


Na koniec poranki jakie umilały nam wstawanie z łóżka:


Poranek w Kościelisku

Poranek w Kościelisku


Majówka 2010 – Zakopane

Opublikowany: Maj 6th, 2010 | Autor: | Kategoria: Podróże, Przemyślenia |
Tagi: , , , , , , , , , , , , ,
Brak komentarzy Brak komentarzy »

Trzeba przyznać, że był to nasz najbardziej hardkorowy wyjazd ze wszystkich do tej pory 😉 Postanowiliśmy pojechać na naszą majówkę do Zakopanego, czyli tam gdzie jesteśmy praktycznie co roku, ale tym razem zdecydowaliśmy się udać tam samochodem. Biorąc pod uwagę fakt, że zamierzaliśmy jechać na gazie, koszty paliwa byłyby i tak mniejsze niż jazda pociągiem. Spakowaliśmy się i ruszyliśmy w 420 km trasę.

Całą drogę prowadził nas Krzysiu Hołowczyc z powolnego GPS-a i tak sprytnie pokierował naszą trasą, że wylądowaliśmy w 3 godzinnym korku w Warszawie i klimatyzacją tak marną, że lepiej otworzyć było szyby 🙂 Już wtedy wiedzieliśmy, że nici z planowanych 6.5 godzin trasy, chociaż Hołowczyc był uparty i w Warszawie twierdził, że zostało nam jeszcze 4 godziny do celu 😛

Po bólach i mękach spowodowanych korkami w każdej większej miejscowości takich jak Warszawa, Radom, Kielce i Kraków. Po blisko 9.5 godziny jazdy po godzinie 23.00 dojechaliśmy w końcu na miejsce. Tym razem noclegowaliśmy u Pani Ani Spyrły na ulicy Do Samków 11a. Za 45 PLN za osobę mieliśmy całkiem przytulny pokoik z łazienką i bardzo przyjemny pobyt … polecamy. Poniżej kilka fotek dla tych którzy zastanawiają się nad noclegiem w Zakopanym:

Łóżko

Łóżko

Garderoba

Garderoba

Łazienka

Łazienka

DZIEŃ 1

Wyruszyliśmy wcześnie rano z konkretnym planem zdobycia Kasprowego. O godzinie 10.00 wychodziliśmy już z pokoju i zmierzaliśmy w kierunku przystanku autobusowego. O godzinie 10.30 byliśmy już w Kuźnicach robiąc konkretne zakupy (okulary przeciwsłoneczne, baterie, napoje i suchy prowiant). Ruszyliśmy. Po blisko 1.5 godziny marszu byliśmy już na naszym pierwszym przystanku, który jest jednocześnie miejscem przesiadki kolejki linowej na Kasprowy. Tu zrobiłem też kilka fotek, po czym udaliśmy się w długą i wyczerpującą wspinaczkę. Po blisko 2-3 godzinach udało się nam w końcu dotrzeć na szczyt 🙂 Po drodze zrobiliśmy dużo fotek, nagraliśmy kilka filmów video z których w przyszłości może powstać fajny materiał. A poniżej wyczekiwane fotki 🙂

Szlak na Kasprowy

Szlak na Kasprowy

Zielony szlak na Kasprowy

Zielony szlak na Kasprowy

Droga na Kasprowy

Droga na Kasprowy

Widok z Kasprowego

Widok z Kasprowego

Zuza na Kasprowym

Zuza na Kasprowym

Ja na Kasprowym

Ja na Kasprowym

Widok na Tatry z kolejki

Widok na Tatry z kolejki

Widok na Tatry z kolejki na Kasprowy

Widok na Tatry z kolejki na Kasprowy

Na Kasprowym wstąpiliśmy do Dominium Pizza aby doładować baterie grzanym winem i pizzą. Pech chciał, że dostaliśmy przypaloną pizzę, więc czym prędzej ją odniosłem i zażądałem nowej. Przez całą akcję straciliśmy jakieś 30 minut, ale w końcu udało się nam zjeść i kupić bilety powrotne dzięki czemu zjechaliśmy sobie kolejką z Kasprowego w dół i zdążyliśmy na busik który odwiózł nas prosto do kwatery. Zmęczeni, ale głodni kolejnych przygód, ruszyliśmy w kierunku Krupówek i Zakopiańskiej sceny muzycznej, gdzie przygrywał „Słodki Całus od Buby”. Lekka mżawka i chłodny wiaterek nie odstraszył nas i reszty fanów zespołu od bisowego numeru zespołu „Nie ma rzeczy niemożliwych”. Po całej akcji kupiliśmy sobie jeszcze jakieś francuskie winko o dźwięcznej nazwie „Baron” lub podobnej i opróżniliśmy całą butelkę na Gubałówce 😉 Dzień zleciał nam przednio.
Na koniec pstryknęliśmy jeszcze kilka fotek w przejściu z Krupówek :

Przejście z Krupówek

Przejście z Krupówek

Słodki całus od Buby

Słodki całus od Buby

DZIEŃ 2

Bez konkretnego planu, który wyklarował się nam dopiero w drodze do Kuźnic ruszyliśmy szlakiem Gąsienicowym z przystanku Kuźnicowego. Na początku zaskoczył nas deszcz, ale schroniliśmy się w pobliskich chatach, zjedliśmy Twixy i ruszyliśmy dalej w drogę. Trzeba przyznać, że szlak dał nam od początku w kość. Na początku był lekki i prosty, aby po chwili piąć się ostro w górę. Moja kondycja ledwo to wytrzymała. Po drodze pstryknęliśmy dużo fotek, okolica była naprawdę ładna, chociaż im wyżej wchodziliśmy tym większa otaczała nas mgła. Zanim to jednak nastąpiło, udało się nam pstryknąć fotki saren, które niewzruszone wybiegły sobie poskubać trawkę.

Sarny na szlaku gąsienicowym

Sarny na szlaku gąsienicowym

Później było coraz mniej widać. Po blisko godzinie marszu zasięg widoczności ograniczał nas do 7 metrów. Przez słabą widoczność nie byliśmy świadomi jakie przepaście znajdują się pod naszymi nogami. W pewnej chwili usłyszeliśmy coś przypominającego pomruki niedźwiedzia, żartowaliśmy sobie że to mój żołądek, ale okazało się, że dzięki mgle ludzki głos przypomina pomruk i blisko 10 metrów od nas rozmawiała sobie grupa ludzi 😉
Po co najmniej 2 godzinkach drogi dotarliśmy do Betlejemki, skąd zdecydowaliśmy się na 35 minutowy marsz do Czarnego stawu. Trasa nie była lekka, z lewej urwiska, z prawej lawiny 🙂 i tak przez całe 30 minut. W końcu jednak się udało. Dotarliśmy do Czarnego Stawu, gdzie zrobiliśmy kilka fotek, po czym udaliśmy się do Hali Gąsienicowej do schroniska na obiadek. Zamówiliśmy sobie kiełbaskę i placek ziemniaczany, po czym ruszyliśmy w drogę powrotną. Wracaliśmy już inną trasą szlaku gąsienicowego, który pokonaliśmy w dokładnie założonym czasie, robiąc przy tym fotki i wypatrując grasującego gdzieś nieopodal niedźwiedzia.
Udało się praktycznie na ostatnią chwilę 🙂 ostatni busik odchodził o godzinie 19.00. Wróciliśmy do kwatery i ostatkiem sił padliśmy na łóżko.
A poniżej trochę fotek z naszej przygody:

Szlak Gąsienicowy

Szlak Gąsienicowy

Szlak na Czarny Staw

Szlak na Czarny Staw

Zuza na szlaku na Czarny Staw

Zuza na szlaku na Czarny Staw

Zuza nad Czarnym Stawem

Zuza nad Czarnym Stawem

Ja nad Czarnym Stawem

Ja nad Czarnym Stawem

Przepaść na szlaku gąsienicowym

Przepaść na szlaku gąsienicowym

Ponura mgła na szlaku gąsienicowym

Ponura mgła na szlaku gąsienicowym

DZIEŃ 3

Dzień trzeci pokrzyżował nam skutecznie plany. Po raz pierwszy nie udało się nam wejść na Gubałówkę i zjeść naszego Zbójnickiego Placka który Zuza tak lubi. Okazało się, że przez dwa dni z tylnego koła zeszło nam całe powietrze. Pani Ania szybko zawołała swojego szwagra który na szczęście miał pompkę i zacząłem pompować koło w nadziei że po prostu poluzował się wentyl. Niestety, już po chwili było jasne, że na oponie wyskoczył guzek przez który uciekało powietrze. Zapasowe koło było niestety w bardziej opłakanym stanie, więc pozostało nam jedynie liczyć na to, że kupimy koło gdzieś po drodze. Szwagier Pani Ani poradził nam dopompowywać się co jakiś czas na stacjach, jeśli w święto nie uda się nam niczego znaleźć … i tak też zrobiliśmy. Przez całą drogę, czyli 450 kilometrów nie udało się nam znaleźć otwartej wulkanizacji, poza jedną w której była otwarta brama, ale do gospodarza nie mogliśmy się dodzwonić 😉 Czysty hardkor, 450 km na przetartej oponie. Maksymalnie 80 km/h na trasie żeby przypadkiem coś nie pękło. Dopompowywanie co 40 km koła, które w krytycznym momencie miało 0.9 bara 🙂 i dojechaliśmy !
Na miejscu od razu wziąłem się za wymianę koła. Na szczęście był zapas. Tu czekała nas kolejna niespodzianka, śruby nie chciały drgnąć, ale po wyczarowaniu rurki udało się mi jednak odkręcić koło i zmienić na sprawne. Po powrocie na górę zdjąłem skarpety i wchodząc do pokoju zawadziłem o coś niewielkiego leżącego na podłodze. Po bliższym zbadaniu okazało się że wdepnąłem w trzmiela, który jak gdyby nigdy nic spał sobie na wykładzinie 😉 zapakowałem go w szklankę i wypuściłem na wolność. Po blisko 9 godzinach drogi powrotnej, wymianie koła, uwolnieniu trzmiela i rozpakowaniu, padłem na wyro i tak już zostałem 🙂
A tu bohaterski trzmiel:

Trzmiel ?

Trzmiel ?

Wyjazd po raz kolejny nie obszedł się bez przygód, ale naprawdę miło go wspominamy 🙂


Hotel Elotia i 25 powodów dla których nie warto wybierać się na Kretę

Opublikowany: Wrzesień 5th, 2009 | Autor: | Kategoria: Podróże, Przemyślenia |
Tagi: , , , , , , , , , ,
Brak komentarzy 8 komentarzy »

Nasza podróż poślubna właściwie się nie odbyła. Piszę tak, ponieważ po naszym ślubie mieliśmy zaledwie tydzień czasu na podróże, cztery vouchery do SPA w Bochni i budowę domu w międzyczasie. Można się domyślić, że zamiast lecieć na Bali, czy Kubę po ślubie, od razu wybraliśmy się do SPA odpoczywać. Praktycznie całą odłożoną z wesela kasę przeznaczyliśmy na dom. Odkładaliśmy więc naszą podróż poślubną z miesiąca na miesiąc i w końcu jakoś udało się nam z żoną wspólnie zgrać urlopy na nasze „spóźnione wakacje”. Na co padło ? Z okazji biletów „ostatniej szansy”, czyli tak zwanego Last Minute, padło na Kretę. A oto kilka słów zrzędliwego Polaka na temat kultowej Greckiej wyspy czyli Krety 🙂

Decyzję podjęliśmy w ciągu kilku godzin. Do biura EasyTravel skierowałem się z polecenia kolegi z pracy, który był ze wspomnianego biura podróży zadowolony. Na miejscu natychmiast dowiedziałem się o możliwości wyjazdu dokładnie w terminie mojego urlopu. Na wstępie dostałem trzy różne oferty cenowe i lokalizacyjne do wyboru. Dziś wiem, że lokalizacja (umiejscowienie) było naprawdę dobre, natomiast zakwaterowanie było największą porażką tego roku. Zacznijmy może od początku.

Elotia kategoria

Elotia kategoria


Elotia cennik

Elotia cennik


Hotel Elotia jest w tej chwili hotelem 2 gwiazdkowym, a nie jak to opisuje większość biur turystycznych 3 gwiazdkowym. Trzeba przyjąć poprawkę o co najmniej jedną gwiazdkę na hotele pomiędzy Europejską a Afrykańską częścią świata i dokładnie czytać opis kategorii. „Kategoria oficjalna: C, w trakcie kategoryzacji *** (3 gwiazdkowej)”. Jeśli chodzi o mnie to ten hotel nie zasłużył nawet na dwie gwiazdki, a dlaczego ?

1. Prysznic

Pokój Elotia

Pokój Elotia


Prysznic jest wynalazkiem zdawałoby się tak pospolitym i codziennym, że zaczyna się go doceniać dopiero wtedy kiedy zaczyna go nam brakować. Pierwsze (poza dziwnym zapachem i smakiem PRL-u ) co nas przywitało w pokoju po zameldowaniu, to dwie „rączki od prysznica” położone na biurku. Zanim zacząłem się domyślać co wspomniane rączki robią na biurku, ktoś zapukał do drzwi. Okazało się, że syn właścicielki Hotelu, jest również głównym konserwatorem i przyszedł nam naprawić prysznic. Towarzyszyła mu Rosjanka, która jak się później okazało była odpowiedzialna za utrzymanie czystości w naszym pokoju. Po pierwszej próbie wymiany prysznica okazało się, że nie jest to odpowiednia końcówka prysznicowa i za pięć minut syn właścicielki ponownie spróbuje wymienić końcówkę prysznica. Po dziesięciu minutach znów usłyszeliśmy pukanie, aby po chwili dowiedzieć się, że to w dalszym ciągu nie jest pasująca końcówka. Dostaliśmy informację że na chwilę obecną prysznic działa, ale część wody leci kranem, a część prysznicem, ana prawidłową końcówkę musimy poczekać do jutra, tyle że … jutro nie nastąpiło już nigdy. Przez siedem dni naszego pobytu nikt nie zainteresował się już wymianą prysznica. Dlatego też naszym ulubionym zwrotem opisującym zaangażowanie w hotelu Elotia jak i wogóle Greków pozostanie już chyba na zawsze jedno słowo – Tomorrow (czyt. Jutro) –

2. Lodówka

Elotia lodówka

Elotia lodówka


Właściwie to nie lodówka, tylko chłodziarka. Na Krecie przyszło nam korzystać właśnie z takiej z pokrytej rdzą i brudną jak ruska konserwa lodówki, które standardowo są na wyposażeniu pokojów w hotelu. Na początku byłem święcie przekonany że lodówka jest zepsuta, ponieważ w ciągu 30-50 minut od uruchomienia nie było czuć żadnej zmiany temperatury wewnątrz. Zgłosiłem więc usterkę, którą odwołałem wieczorem, ponieważ chłodziarka zaczęła jakimś magicznym sposobem normalnie pracować. Lodówka ta okazała się niezbędnym urządzeniem naszego pokoju, chociaż o jej czystości i zapachu wewnątrz chcielibyśmy z żoną zapomnieć.

3. Szafa na ubrania

Elotia szafa

Elotia szafa


To co uderzyło nas najbardziej to szafa. Już dawno nie mieliśmy okazji wąchać tak paskudnych zapachów po jej otworzeniu, a plamy na jej ściankach wskazywały na intensywne użytkowanie jej przez jakąś niereformowalną fleję. Staraliśmy się przez cały nasz pobyt zbytnio jej nie używać.

4. Balkon i widok z balkonu

Elotia balkon

Elotia balkon


Balkon był sam w sobie paradoksem naszych wczasów. Z jednej strony był obskurny z widokiem na dachy (częściowo z widokiem na dach taverny, częściowo z widokiem na drzewa), a z drugiej strony skutecznie zasłaniał wszystko więc można było spokojnie chodzić w pokoju bez gaci 🙂 co kto lubi, my raczej wolelibyśmy widok na morze. Na balkonie nie działało światło, czego plusem była znikoma obecność komarów w pokoju.

5. Ręczniki

Elotia reczniki

Elotia reczniki


Już dawno nie miałem okazji wycierać się niedopranym i postrzępionym na krawędziach ręcznikiem. Nie każdemu to przeszkadza, ale na szczęście mieliśmy swoje własne ręczniki (bardzo dobrej jakości produkt Polski, kupiony za kilkanaście złotych w Carefour).

6. Radiowęzeł

Elotia radiowęzeł

Elotia kontrasty technologii


Miał być radiowęzeł no i jest 🙂 tyle że nie działał. W pewnym momencie naszego pobytu zaczęliśmy się zastanawiać czy to nie podsłuch. Na wszelki wypadek głośno stękaliśmy podczas seksu, aby jakość nagrania była wystarczająca do amatorskich produkcji porno.

7. Zamek w drzwiach łazienki

Elotia zamek w łazience

Elotia zamek w łazience


Pewnie was zaskoczę, ale zamek nie działał. W sumie można było go przekręcić, ale nic poza tym.

8. Klimatyzacja w pokoju

Elotia wentylacja WC

Elotia wentylacja WC


Za jedyne 5 Euro dziennie dostajemy pilota do klimatyzacji. Wybornie.

9. Klamerki do szuflad

Elotia łóżko

Elotia łóżko


Ciężko było nam otwierać szuflady w hotelu, jakoś nie bardzo było za co złapać. Na szczęście obsługa pozostawiła w szufladach pourywane kołatki, prawdopodobnie mieli nadzieję, że jakoś je przyspawamy. To wszystko przez popularne kawały o Polakach spawaczach.

10. Spłuczka

Elotia WC

Elotia WC


Po pięciu użyciach spłuczka blokowała się i woda nie przestawała spływać. Konieczna była interwencja, czyli zdjęcie pokrywy spłuczki i poprawienie ręczne (zgadnijcie kto to robił ? Ja.). Dodatkowo w całej Grecji nie można wyrzucać papieru toaletowego do sedesu, ponieważ rury odpływowe są o mniejszej średnicy niż obowiązujący w Europie standard i kibelek potrafi się zapchać.

11. Piwo w hotelu

Elotia piwo

Elotia piwo


Jednego z wieczorów nie zdążyliśmy kupić piwa w supermarkecie i byłem zmuszony kupić browar bezpośrednio w hotelu Elotia. Efekt ? 3.30 Euro za butelkę piwa i komentarz właścicielki – Powinien Pan zamawiać u nas obiady, mamy bardzo smaczne domowe dania – Nie dziękuję, w tavernach jest taniej i nie odgrzewają mrożonego żarcia z Lidla.

12. Okresowe braki wody

Elotia basen

Elotia basen


Pewnego dnia zabrakło wody w kranie, był to dość poważny problem bo właśnie wróciliśmy z plaży. Na szczęście Polak potrafi … wykąpaliśmy się w basenie. Co nas nie zabije, to nas wzmocni. Basen o godzinie 20.00 jest chlorowany, więc nie polecam do niego wchodzić po tej godzinie.

13. Bilety

Elotia bilety

Elotia bilety


Jednorazowy bilet autobusowy do Chani (5-6 przystanków) można kupić tylko w lokalnych minimarketach za 0.90 Eurocentów lub 1.5 Euro w autobusie.

14. Supermarkety

Elotia Inka

Elotia Inka


Są ustawowo zamknięte w weekendy. Jakby mało było sjesty 14.00-17.30 w soboty i niedziele zakupy można zrobić tylko w lokalnych sklepikach i minimarketach prowadzonych przez Greków.

15. Port w Chani

Chania starówka

Chania starówka


Śmierdzi jak na Krupówkach, konie, bryczki i świeża morska bryza. Nic tylko zjeść obiad w portowej tawernie.

16. Targowisko w Chani
Najstarsze targowisko na Krecie powstałe w 1913 roku. Już po samym wyglądzie można stwierdzić że chyba nigdy nie było remontowane. Odpadające tynki, brud i smród sera gouda, który trzymają tam w temperaturze 28 stopni wystraszył nas skutecznie.

17. Chania

Chania starówka

Chania starówka


Zatłoczona bardziej niż Krupówki w majowy weekend. Praży słońce, śmierdzą spaliny samochodów stojących w korkach a kurzy się jak na Woodstocku. Deszczu raczej tu nie zaznacie.

18. Tawerny

Chania taverny

Chania taverny


Jeśli restauracji nie prowadzą Grecy zapomnijcie o chlebie, arbuzach i innych dodatkach do posiłku. Jeśli kelner rozpozna waszą narodowość, natychmiast zmieńcie lokal. Kelnerzy w Grecji potrafią powiedzieć – Dzień dobry – w co najmniej 10 językach, ale wystawiać rachunki tylko po Grecku (czyt. jak mi się zachce to podejdę).

19. Rachunki

Chania taverny

Chania taverny


Agii Apostoli taverna

Agii Apostoli taverna


Jeśli jesteś po raz drugi w tej samej tawernie i chcesz prosić o rachunek najlepiej jest wstać i pomachać. Ich uwaga jest ściśle skoncentrowana na klientach którzy stoją i czekają na stolik, albo wychodzą bez płacenia rachunku. Jeśli czekasz na rachunek ponad 30 minut, znaczy to że jesteś stałym klientem. Powyżej zamieściliśmy logo taverny w której czekaliśmy na rachunek uwaga … godzinę 🙂

20. Plaże

Agii Apostoli Plaża

Agii Apostoli Plaża


Niewiele lepsze od Polskich. W zatoczkach pełno wodorostów, glonów lub innych liści z morza. W bardziej zatłoczonych plażach puste plastikowe butelki, kubeczki lub inne ścierwo pływające w wodzie. Na każdej plaży pety, śmieci i piasek który boleśnie parzy w stopy. Na niektórych plażach sztorm wypłukuje glony i wodorosty, które niemiłosiernie capią odstraszając turystów.

21. Komary i inne ścierwa

Mucha w Grecji

Mucha w Grecji


W ciągu dnia na każdym drzewie i palmie skrzypią cyklady. Te małe paskudztwa występują dosłownie wszędzie a ich hałas doprowadza do szału. Wieczorami atakują nas komary, pojawiają się dokładnie kilka minut po zachodzie słońca, zupełnie jak wampiry. Na balkonie pełzają różnego rodzaju stonogi, ale nie takie jak w Polsce, stonogi w Grecji to bydle o długości 20 cm i szerokości około 5cm. Wyglądają jak pełzająca podwawelska.

22. Grecy potrafią być bezczelni
Kiedy znajdujesz sobie zaciszne miejsce na plaży, aby twoja żona mogła opalać się bez stanika, Grecy potrafią być na tyle bezczelni, że rozkładają się 2 metry obok Ciebie z rodziną i dziećmi. Co ciekawe ich żony kompletnie nie czują się zazdrosne z dumą prezentując swoje fałdy tłuszczu i obwisłe piersi.

23. Grecy uwielbiają dłubać w nosie
Ciekawostka zauważona głównie na plażach. Grecy potrafią godzinami dłubać w nosie i pocić się na leżakach.

24. Wycieczki z EasyTravel

Wycieczki Easytravel

Wycieczki Easytravel


Wycieczki organizowane przez biura podróży są z reguły zajebiście drogie. Koszt wycieczki do Santorini z Easytravel to około 14o Euro (plus posiłek na promie i opłaty portowe), natomiast koszt rejsu we własnym zakresie w zależności od tego ile godzin prom będzie przebywać w Santorini to wydatek od 20 Euro za osobę … delikatna różnica.

25. Właściciele hoteli i Rosyjska obsługa

Elotia śniadanie

Elotia śniadanie


Rosjanie pracujący w obsłudze hotelowej po prostu nie mogą znieść myśli że muszą nam Polakom usługiwać. Da się to bardzo wyraźnie odczuć podczas rozmowy, wszystko robią niechętnie odpowiadając „tak” lub „nie” i wzdychają obracając się na pięcie. Jeszcze lepsza była w naszym hotelu właścicielka. Trzeciego dnia bezczelnie podeszła do nas przy wszystkich gościach i powiedziała – Od jutra mogą brać Państwo tylko dwa talerze do śniadania, w tej chwili naliczyłam ich osiem – co ciekawe nie byliśmy jedynymi którym prawiła podobne reprymendy. Polki ze stolika obok (siedzieliśmy na tarasie) rozmawiały ze sobą tak – Ja tam więcej nie pójdę po chleb – cóż można dodać … mobbing. Dodatkowo trzeba dodać i opisać jak wygląda śniadanie kontynentalne. W Elotii były to : mielonka (najtańsza z Lidla), ser żółty, pomidory (nie takie jak w Polsce, takie które wyglądają jak papryka), jajka, dżem (jabłkowy i truskawkowy), chleb, płatki kukurydziane z jogurtem, sok (rozcieńczany z wodą) i herbata. Taki konkretny zestaw jedliśmy w Elotii przez 7 dni, Agnieszka miała już tego dość 🙂

Jak widać pobyt w hotelu przebiegał nam koszmarnie. Dało się to bardzo wyraźnie odczuć u innych w powrotnej drodze autobusem … ta wszechobecna cisza osób z naszego hotelu :). Na sam koniec drogi do lotniska czekała nas kolejna niespodzianka … 3 fotele przed nami pewna panna puściła pawia na podłogę. Chyba nie trzeba mówić jaki rozniósł się smród po autobusie 🙂 szybko z niego wybiegliśmy i z radością wsiadaliśmy do samolotu, gdzie …

… czekała nas ostatnia niespodzianka.

Gościu który usiadł obok mnie nie mył się chyba od tygodnia, posadził swe szanowne dupsko tak że musiałem siedzieć pochylony na bok, a kiedy usnął połowa samolotu nagrywała go jak chrapie 🙂 gościu robił to tak głośno, że obudził wszystkich dookoła. A tu jego fotka :

Swojsko

Swojsko


Nie chciałbym tu pisać że było całkiem do dupy, bo to nie prawda, podsumowując wyjazd byliśmy zadowoleni, niestety rzeczy o których piszemy skutecznie popsuły nam wakacje i z pewnością nie pojedziemy w to samo miejsce po raz drugi. Grecja jest świetna, ale jak widać nie wszędzie 😉


Warszawska Giełda Fotograficzna

Opublikowany: Maj 24th, 2009 | Autor: | Kategoria: Podróże, Przemyślenia |
Tagi: , , , , ,
Brak komentarzy Brak komentarzy »

Przybyłem, zobaczyłem, zażenowany wróciłem …

Warszawska Giełda Foto

Warszawska Giełda Foto


Dziś wybrałem się w końcu na owianą sławą „Giełdę Fotograficzną w klubie Stodoła”. Na początek zapłaciłem 4.50 PLN za to, aby dostać się do środka, co było pierwszą głupotą którą zrobiłem tego dnia poza wyjściem z domu. A co ciekawego zastałem na miejscu ? Otóż całą giełdę można obejść w ciągu niecałych 5-10 minut i wyjść równie zażenowanym jak ja. Jeśli szukacie jakiegoś ciekawego obiektywu, lepiej udajcie się do sklepów internetowych, lub sprzedawców Allegro. Jeśli szukacie tanich lustrzanek cyfrowych, to zaczekajcie na ciekawe promocje w sklepach fotograficznych typu „Fotojoker” lub podobnych. W zasadzie jedyną rzeczą po jaką warto wybrać się na tą giełdę są statywy Manfrotto i stare wysłużone aparaty fotograficzne.

Dziś na giełdzie przywitali mnie praktycznie sami emeryci, którzy pozbywają się swoich starych kolekcji obiektywów i filtrów. Każdy z nich twierdzi, że to właśnie jego sprzęt jest najlepszy. Szukałem obiektywu … Tamron 17-50mm, lub Tokina 11-16mm i co ciekawe znalazłem … całe 100 PLN mniej niż w sklepie. Nie wiem czy śmiać się czy płakać. Powiedziałem sprzedawcy, że się zastanowię. Wybaczcie, ale 100 ZŁ mniej za obluzowany, używany, pokryty kurzem obiektyw to jednak drobna przesada. Poza tym nie znalazłem nic wartego uwagi poza Canonem 5D na którego miałem okazję popatrzeć z bliska 🙂

W podsumowaniu: jeśli nie wybieracie się po antyki, statyw, lub ramki do zdjęć, możecie sobie śmiało darować giełdę foto.


Rozprawa – Wągrowiec

Opublikowany: Maj 18th, 2009 | Autor: | Kategoria: Podróże, Przemyślenia |
Tagi: , , , , , ,
Brak komentarzy Brak komentarzy »

Jakiś czas temu dostałem wezwanie na rozprawę sądową w charakterze świadka. Nie byłoby w tym nic dziwnego, bo przecież zawsze mogę zostać powołany na świadka, gdyby nie to, że rozprawa miała odbyć się nie gdzie indziej jak w Wągrowcu.

Wągrowiec jest miastem położonym pod Poznaniem, około 400 KM od Wołomina. Chyba nie trzeba tłumaczyć jak wspaniałym i genialnym pomysłem jest taka podróż w rejon w którym nigdy nie postała moja noga. Pikanterii dodaje fakt, iż rozprawa miała się zacząć o godzinie 9.00 rano ! Na koniec zostaje jeszcze oskarżony, którego nawet nie znam. Wspaniale.

Na początku spróbowałem się odwołać od tego szalonego pomysłu. Napisałem więc pisemko, powołując się na możliwość „złożenia zeznań w miejscu zamieszkania”. Nie próbowałem się wymigać od samych zeznań, ponieważ za ich NIE ZŁOŻENIE grozi grzywna w wysokości 3000 PLN, więc wolałem jednak pojawić się na rozprawie. Generalnie powołując się na odpowiedni przepis, wysłałem pisemko w nadziei że zeznania złożę przynajmniej w rejonie mazowieckim … niestety. W ciągu 2 tygodni przyszło pisemko informujące mnie, w wielkim podsumowaniu, że odległość i godzina rozprawy nie są przeszkodą trudną do usunięcia, koszty noclegu i dojazdu zostaną zwrócone, a jeśli nie powołam się na bardziej odpowiedni paragraf uznają moje pismo za bezskuteczne. Tak więc olali mnie równo 🙂 trzeba było więc jechać.

Przygoda zaczęła się w dniu wyjazdu czyli 12 maja. O godzinie 20.00 wyjechałem z Wołomina do Dworca Centralnego, gdzie spędziłem godzinkę w MC Donaldzie przygotowując się do długiej nocy. Duża czarna kawa dała mi trochę mocy na najbliższe godziny. Pociągiem pospiesznym dojechałem do Poznania Głównego, co trwało jakieś 4 godziny. W Poznaniu musiałem czekać blisko 3 godziny na najbliższy pociąg do Wągrowca, na szczęście całodobowe KFC na dworcu w Poznaniu pozwoliło się najeść i w spokoju napić się kolejnej kawy. Około godziny 4.00 skorzystałem jeszcze z całodobowej dworcowej kafejki, a o godzinie 5.45 odjechałem pociągiem osobowym do Wągrowca.

Wągrowiec okazał się bardzo piękną mieściną, położoną nad dużym jeziorkiem, gdzie udało mi się zrobić  kilka fajnych fotek. Niestety w samym Wągrowcu nie było już żadnej otwartej knajpki (w końcu dotarłem tam o 7.20), więc nie pozostało mi nic innego jak zwiedzić wspaniały park, położony nad brzegiem jeziorka i pooddychać trochę świeżym powietrzem. Poniżej kilka fotek z tego spaceru.

Jezioro Wągrowiec

Jezioro Wągrowiec

Jezioro Wągrowiec

Jezioro Wągrowiec

Molo Wągrowiec

Molo Wągrowiec

Molo Wągrowiec

Molo Wągrowiec

Jeziorko Wągrowiec

Jeziorko Wągrowiec

Hotel w Wągrowcu

Hotel w Wągrowcu


Rozprawa odbyła się z lekkim opóźnieniem, ponieważ Pani prokurator miała przerwę na kawę 🙂 Dwóch świadków nie pojawiło się na miejscu, jednak nie przerwało to samej rozprawy. Rozprawa dotyczyła jakiegoś oszustwa z Allegro mającego miejsce w roku 2005. Chodziło o wykorzystywanie cudzego konta do trefnych transakcji, a nasze adresy mailowe były do siebie bardzo podobne. Po złożeniu zeznań, które trwały niecałe 5 minut, „odebrałem swoją wypłatę”, czyli zwrot poniesionych kosztów 🙂 następnie prawie natychmiast udałem się w drogę powrotną. Chyba nie muszę opisywać ile godzin wracałem z powrotem i jak długo nie zmrużyłem oka ? Powiem tylko tyle, że było tego dużo.
W wielkim podsumowaniu około godziny 17.00 byłem już w Warszawie, a kiedy dojechałem do domu natychmiast poszedłem spać. No cóż … chciałem przygód, no to mam.


Złota Majówka 2009 – Zakopane

Opublikowany: Maj 5th, 2009 | Autor: | Kategoria: Podróż poślubna, Podróże |
Tagi: , , , , , , ,
Brak komentarzy 1 Komentarz »

Zastanawiacie się pewnie jak wykorzystaliśmy wyjątkowo krótki „długi weekend” w tym roku ?

Oczywiście spędziliśmy go w nie gdzie indziej jak w Zakopanym.

Opowiem po krótce jak spędziliśmy 4 szalone dni w górach i jakie ciekawe przygody spotkały nas w tym miejscu:

Ruszamy

Wyruszyliśmy ze znajomymi (Sebkiem i Wiolką) o godzinie 2.00 wieczorem z Wołomina. Trzeba tu wspomnieć, że nie spałem całą noc szykując się do wyjazdu, budząc co chwilę Zuzę i starając się niczego nie zapomnieć. Po blisko 8 godzinach, 3 postojach i 5 drzemkach byliśmy już na miejscu w Zakopanym. Noclegi rezerwowałem jak zwykle na ostatnią chwilę. Tym razem noclegowaliśmy na ulicy „Do Samków 7” u Pani Beaty Chyc. Przytulne pokoje, niski czynsz ( 35 PLN za os. ), no i łazienka którą dzieliliśmy ze znajomymi to wszystko czego było nam wtedy trzeba 🙂 Tu Pani Beacie należą się wielkie podziękowania, za zaufanie i rezerwację telefoniczną bez opłat wstępnych.

Dzień 1

Po blisko 2 godzinkach wyruszyliśmy do pierwszego celu – rozgrzewki, czyli na Gubałówkę. Sebek stwierdził, że nie da rady pokonać tej trasy pieszo, więc pojechał kolejką. My, czyli Ja, Zuza i Wiolka po blisko 35 minutach pokonaliśmy w pocie i łzach 1135 metrów Gubałówki, a następnie uczciliśmy to przysmakiem Harnasia i szampanem w restauracji Dominium. Po zregenerowaniu sił, postanowiliśmy dotrzeć do Butorowego Wierchu. Niestety, wyciąg był już nieczynny i na domiar złego zaskoczył nas deszcz. Zatrzymaliśmy się więc w najbliższej knajpie na jedno piwko, po czym złapaliśmy kursującego od czasu do czasu granatowego busika. Tego busika zapamiętam w tej historii na zawsze.

Kiedy dotarliśmy do centrum, weszliśmy do Tesco po zaopatrzenie w postaci piwa, wtedy okazało się, że … zgubiłem dokumenty.

Kasa, dowód, karta do bankomatu, książeczka wojskowa i kilka innych rzeczy było wtedy w portfelu. Po chwili zastanowienia doszedłem w którym miejscu ostatnio miałem przy sobie dokumenty. Na szczęście ilość opcji zmniejszyła się tylko do dwóch miejsc: sklep i busik, w tych dwóch miejscach mogły zostać dokumenty. Na przystanku, z którego oczywiście granatowy busik już odjechał, dowiedzieliśmy się kiedy będzie z powrotem aby sprawdzić czy dokumenty nie spadły na podłogę. Następnie podjęliśmy z Zuzą szybką decyzję i postanowiliśmy jeszcze sprawdzić sklep pod Butorowym Wierchem, czyli miejsce gdzie kupowaliśmy piwo. Wsiedliśmy do kolejnego (białego) busika który jechał na Gubałówkę. Niestety busik zamiast jechać w okolicach Butorowego Wierchu jechał od strony Białego Dunajca. Kiedy dotarliśmy na miejsce, czyli do samego początku Gubałówki, po raz kolejny musieliśmy przejść długi kawałek drogi w okolice Butorowego Wierchu. Kiedy tam dotarliśmy, sklep oczywiście był już zamknięty. Na szczęście dom położony obok sklepu okazał się domem właścicieli. Spytałem czy nie znalazły się jakieś dokumenty … niestety. Dodatkowo, sprawdziliśmy jeszcze sklep w środku, a Zuza skorzystała jeszcze przy okazji z łazienki 😀 Czasami zastanawiam się czy jest jakaś łazienka w Zakopanym z której jeszcze nie korzystała. Następnie zgodnie stwierdziliśmy, że nie uda się nam już dotrzeć do centrum, aby sprawdzić czy dokumenty nie wypadły w busiku. Zadzwoniłem więc do Sebka i poprosiłem go aby udał się na przystanek i sprawdził wnętrze granatowego busika, a my w tym czasie udaliśmy się w drogę powrotną.

Zaczęło robić się ciemno.

Chyba nie trzeba tłumaczyć jak wygląda zejście z Gubałówki o godzinie 20.40 kiedy nie widać już kamieni pod nogami ani żadnej żywej duszy w pobliżu. Blisko 25 minut zajęło nam zejście z Gubałówki, gdzie po drodze minęliśmy jeszcze jakąś szaloną parę która najwyraźniej szukała mocnych wrażeń wchodząc po omacku na szczyt.

Kiedy doszliśmy do końca zbocza, zadzwoniłem do Sebka, który przekazał dobre wieści … dokumenty były  w busiku i nic nie zginęło. Fantastycznie ! Kilka kilometrów przechadzki na darmo. Po drodze udało się nam jeszcze zabłądzić w okolicach ulicy Nowotarskiej i korzystać z map Google 🙂 Ostatecznie dotarliśmy do domu po godzinie 21.00.

Kilka fotek z pierwszego dnia:

Kaplica M.B. Różańcowej

Kaplica M.B. Różańcowej

Panorama Tatr

Panorama Tatr

Wyciąg na Gubałówce

Wyciąg na Gubałówce

Wyciąg na Gubałówce

Wyciąg na Gubałówce

Widok z Gubałówki

Widok z Gubałówki

Rurkoczułek

Rurkoczułek


Dzień 2

Kolejny dzień zaczęliśmy od podróży do Kuźnic w celu zdobycia Kasprowego Wierchu. Jak zwykle nikt nie słuchał mnie kiedy mówiłem że trzeba tam być co najmniej o 6.00 żeby dostać się do biletów na kolejkę górską. Dotarliśmy chyba o godzinie 10.00 więc przywitała nas 300 osobowa kolejka. Po krótkiej decyzji, znaleźliśmy taksówkarza, który zgodził się wykonać kurs do Morskiego Oka za 20 PLN od osoby, ale udało się nam znaleźć jeszcze parę która wybierała się w tym samym kierunku i była na samym końcu kolejki 🙂 więc kurs wyszedł nam po 14 PLN na głowę.

Po drodze obejrzeliśmy sobie kilka naprawdę wspaniałych widoków, przejechaliśmy przez kontrolę graniczną i pozostało nam już tylko 9 kilometrów marszu do Morskiego Oka. Na przyjemnej asfaltowej drodze niestety był remont, dlatego też musieliśmy podróżować całkiem ciężkim szlakiem składającym się głównie z kamieni, piasku i potoków. Niektórzy szaleni rodzice podróżowali z wózkami, niektóre szalone kobiety gramoliły się w kilkumiesięcznej ciąży, a jeszcze inni szaleńcy podróżowali z plecakami z 20 kg stelażem i snowboardami, pozdrawiamy tych wszystkich którzy wrócili cali z powrotem.

Po blisko 4 godzinach marszu udało się nam w końcu dotrzeć do owianego sławą Morskiego Oka. Po kilkunastominutowej sesji zdjęciowej zjedliśmy sobie obiadek w schronisku PTTK, po czym wyruszyliśmy w drogę powrotną. Co ciekawe czasy przemarszu na drogowskazach okazały się bardziej realne podczas drogi powrotnej, zastanawiające … po drodze mijaliśmy jeszcze roboty drogowe, a to z powodu osuwającej się wciąż ziemi. Wtedy dopiero człowiek zdaje sobie sprawę jak niebezpieczne są góry, nieodpowiedni szlak może kosztować nas życie. Zachwyca natomiast krystalicznie czysta woda w górskich potokach, z której spragnieni ludzie co jakiś czas korzystali. Żenujące są tylko wszechobecne wzdłuż szlaku puszki po piwie i pozostawione wózki dla dzieci.

Po ciężkiej podróży udało się nam dotrzeć do przystanku busików. Czekaliśmy blisko 20 minut na komplet pasażerów, a nastroje w środku były co najmniej nerwowe. Dało się słyszeć znajome pomruki – Kurwa ruszy on w końcu czy nie ? – Po drodze pijani turyści umilali nam atmosferę swoimi wrzaskami i śmiechem, natomiast w połowie drogi zabraliśmy jeszcze spóźnioną ekipę wracającą jakimś nieznanym człowiekowi szlakiem, która wypełniła po brzegi cały busik. Po jakichś 30 minutach jazdy na ostrych górskich zakrętach dotarliśmy cali do centrum Zakopanego. Po powrocie nogi wchodziły nam głęboko w tyłek. Sił starczyło nam tylko na kąpiel, piwko i wejście pod kołdrę.

Kilka fotek z drugiego dnia:

Las po lawinie

Las po lawinie

Zespół na szlaku

Zespół na szlaku

Tatry - Morskie Oko

Tatry - Morskie Oko

Morskie Oko

Morskie Oko

Morskie z góry

Morskie z góry

Chata nad Morskim Okiem

Chata nad Morskim Okiem

Zagrożenie lawinowe

Zagrożenie lawinowe

Morskie Oko (Ja i Sebek)

Morskie Oko (Ja i Sebek)

Tatry

Tatry


Dzień 3

Trzeciego dnia, który według wszelkich źródeł pogodowych miał być najcieplejszym ze wszystkich dni majówki, rozpadał się deszcz. Poranne wstawanie celem przejażdżki na Kasprowy okazało się bezsensowne. Chcieliśmy jeszcze zakupić bilety na Krupówkach, ale niestety biuro było zamknięte. Po krótkiej naradzie stwierdziliśmy, że raczej nie mamy siły na wspinaczkę na Kasprowy piechotą, więc postanowiliśmy dotrzeć dziś tylko do Butorowego Wierchu. Wjechaliśmy kolejką na Gubałówkę, następnie doszliśmy do celu, gdzie udało się nam zjechać powolną koleją krzesełkową w minusowych temperaturach i szalejącym wietrze 🙂 Po 15 minutowej przejażdżce, podczas której prawie odpadły nam tyłki, udaliśmy się na obiadek do pobliskiej knajpki, gdzie zjedliśmy sobie całkiem niezłe pierogi. Wychodząc, fartownie trafiliśmy na busika jadącego w stronę centrum, którym dojechaliśmy bezpiecznie do domu. Po drodze zaopatrzyliśmy się jeszcze w grzańca, którego wieczorkiem wspólnie wypiliśmy.

Dzień 4

Obudziła nas Pani Beatka, która dyskretnie przypominała o kończącej się dobie hotelowej ( w naszym przypadku godzina 10.00). Parking trochę przyblokowali inni goście hotelowi, więc chwilę potrwało zanim Sebek mógł wyjechać z podwórkowego garażu. Po drodze wstąpiliśmy jeszcze na Krupówki kupić trochę pamiątek takich jak oscypki i ciepłe wełniane papucie, po czym ruszyliśmy w kierunku wielkiego Zakopiańskiego korka, który powstał dzięki innym wracającym podróżnym. Po 9 godzinach drogi powrotnej i około 3 postojach, dotarliśmy cali i zdrowi do Wołomina.

Wyjazd w tym roku uznaliśmy za wyjątkowo udany 🙂

Na ulicach Krupówek z pewnością było mniej osób niż w zeszłym roku, a z noclegami nie było większego problemu.

Góralskim pozdrowieniem – Do następnego roku !


-->